โทรคุยกับพ่อ
#blog
เราเพิ่งวางสายหลังจากโทยคุยกับพ่อเป็นเวลาเกือบชั่วโมง
ปกติแล้ว เราไม่ค่อยได้โทรคุยกันสักเท่าไร ครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งที่สอง นับตั้งแต่เรากลับมาจีน
เมื่อก่อนตอนช่วงที่อยู่ในวัยต่อต้าน เราค่อนข้างจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากับพ่อ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ตอนนั้นอะไรๆ มันขัดใจไปเสียหมด
ตอนนี้พอเราโตขึ้น ความอหังการในตัวก็ลดลง😅
ตอนที่ไปแลกเปลี่ยนที่รัสเซีย มีวิชาหนึ่งที่เราจำได้ วิชานั้นพูดถึงสังคม
เขาบอกว่า คนเราเกิดมา สังคมหรือสถาบันแรกที่เราลืมตามาเจอ คือสถาบันครอบครัว เป็นสังคมแรกที่เราใกล้ชิดและหยั่งรากฝังลึกในตัวเรามากที่สุด
ต่อจากนั้นพอเราโตขั้น เราจะได้เจอกับสถาบันอื่นๆ เช่น ศาสนา โรงเรียน มหาวิทยาลัย ที่ทำงานจนถึงประเทศชาติบ้านเมืองไปตามลำดับ ซึ่งแต่ละสังคมจะส่งผลกระทบและหล่อหลอมตัวตนของเราแตกต่างกันออกไป
ตลกดี ที่เมื่อคนเราโตขึ้น เรากลับถอยห่างออกจากสถาบันแรกของเรามากขึ้น อีกทั้งให้ความสำคัญกับมันน้อยลง
เชื่อว่าเด็กหลายคนรวมถึงเรา ใช้ชีวิตอยู่ที่โรงเรียนมากกว่าบ้านเสียอีก พอเข้ามหาวิทยาลัยก็ไปอยู่หอ พอเริ่มทำงานก็เหลือเวลาแค่เสาร์อาทิตย์ พอชีวิตเริ่มอยู่ตัวก็เริ่มเสพการเมืองมีปัญหากับนโยบาย
เราไม่รู้ว่ามองแบบนี้ถูกหรือเปล่า เพราะเราเองยังอยู่ในจุดหนึ่งของ “วิถี” หรือ “กระบวนการ” หรือ “วัฏกัจร” นี้
ป.ล. ภาพประกอบเป็นภาพกาแฟที่เราชอบถ่ายส่งให้พ่อตอนเช้า
Comments
Post a Comment