ถึงจีนแบบไม่มีอินเตอร์เน็ต

#blog 

กลับมาจีนครั้งนี้ เป็นการเดินทางครั้งที่ 3 ในการมาจีน

เรารู้สึกชินชา เฉยๆไม่ตื่นเต้นหรือเป็นกังวลแต่อย่างใด เพราะรู้อยู่แล้วว่า ต้องทำยังไง ต้องไปทางไหนจึงจะถึงมหาวิทยาลัยโดยสวัสดิภาพ

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า ก่อนหน้าที่จะกลับจีนครั้งนี้ มีคนติดต่อเรามา เป็นคุณพ่อของน้องที่จะมาเริ่มเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกันในเทอมนี้

คุณพ่อติดต่อมาแบบขาดๆ หายๆ 

ส่วนเราเพียงแค่แนะนำเล็กๆ น้อยๆ ในสิ่งที่เราคิดว่าจำเป็นเท่านั้น

คุยไปคุยมา ปรากฏว่า ไฟล์ทของเรากับเขาเป็นไฟล์ทเดียวกัน เราเลยคิดว่าคงได้เจอกันในวันที่บิน

พอถึงวันบิน ปรากฏว่าคนแน่นขนัด ทั้งคนไทยคนจีน เราเองไม่รู้ว่าใครเป็นใคร จะเดินเข้าไปถามก็คิดว่าไม่ใช่เรื่องไม่ใช่หน้าที่

เรารอว่าคุณพ่อจะทักมาไหม ก็ไม่มีการเครื่อนไหวใดๆ

—-

พอเครื่องบินเลนดิ้งที่จีน เราลองเติมเงินมือถือ เป็นเบอร์จีนที่เรามีอยู่ก่อนแล้ว

ปรากฏว่า เราไม่สามารถ Login เข้าบัญชีในแอปได้ เพราะแอปขอรหัสจาก sms แต่พอยังไม่ได้เติมเงิน sms เลยส่งไม่ได้!

ที่เราเป็นกังวลไม่ใช่ตัวเอง แต่ที่หน้าเป็นห่วงคงจะเป็นคุณพ่อกับน้องที่มาใหม่ เราไม่รู้จะช่วยอย่างไร เนื่องจากติดต่อไม่ได้ ไม่รู้ว่าป่านนี้หาทางไปมหาวิทยาลัยได้หรือยัง

—-

เราเดินไปคิดไป เห็นว่าทำอะไรไม่ได้ เพราะลองทุกวิธีที่พอจะทำได้ เลยตัดสินใจซื้อตั๋วรถบัสนั่งไปมหาวิทยาลัยเองคนเดียว

หวังว่าน้องและคุณพ่อจะถึงมหาวิทยาลัยด้วยดี 😅