เหมือนเราจะลืมวิธีการคุยกับคน

 เรื่องมีอยู่ว่า เราเริ่มเก็บตัวตั้งแต่ช่วงสอบ เนื่องจากอ่านหนังสือไม่ทัน😅

พอหลังจากสอบเสร็จ เราก็อยากพัก เลยขี้เกียจออกไปเที่ยวเล่น

แน่นอนว่าเรายังออกไปใช้เวลาข้างนอก เดินเล่น นั่งรถไปโน่นไปนี่ หรือไม่ก็ไปซื้อของจับจ่ายใช้สอย

แต่เราพบว่า เราเลี่ยงที่จะเจอคนรู้จัก หรือบ้างครั้งเมื่อเจอ ในหัวเราจะคิดขึ้นมาว่า “ชิปห_ _ ล่ะ….!”

ความจริงสัญชาตญาณดิบของเราบอกว่า “RUN!!” แต่เราก็ทำนิ่ง act cool ไว้ แล้วเดินเข้าไปทักทายตามปกติ

—

เรื่องของการสนทนาก็มีปัญหาเช่นกัน

เมื่อก่อน เราจะคืนคุยกับคนได้นานมาก หาเรื่องคุยไปทั่ว ดินฟ้าอากาศ เรื่องเรียน เรื่องไปเที่ยว พอเริ่มคุยแล้วมันก็ไหลไปได้เรื่อยๆ

แต่พักหลังมานี้ เราหาเรื่องคุยไม่เจอ

มีอยู่หนหน่ึง เราบังเอิญเดินเจอเพื่อนที่อยู่คนละคณะ คนละชั้นปี ไม่ได้เจอกันบ่อยๆ แต่รู้จักกัน

เพื่อนบอก “I miss you”

แล้วเราตอบว่า “ok” 😅

บนสนทนาจบลงทันทีตรงนั้น พร้อมกับสีหน้าเพื่อนที่ดูอึ้งเล็กน้อย

เราก็ตกใจเหมือนกัน ที่ตัวเองตอบไปได้แค่นั้น บางทีการถูกสอนมาว่าอย่าโกหกก็เป็นผลเสียต่อการใช้ชีวิตเช่นกัน!

เพราะอะไรน่ะหรือ…?

เพราะเราพูดว่า “I miss you too” ไม่ออก เนื่องจาก I didn’t miss you at all 🤣

—

อย่างไรก็ดี ใช่ว่าตอนนี้เราจะไม่คุยกับใครเลย เพราะเรายังสนุกกับการต่อล้อต่อเถียงกับคุณป้าขายผักคุณลุงขายส้ม ที่บอกว่าเอา 1 โล เขาจะให้มา 2 ถ้าบอกเอา 3 หยวน เขาจะให้มา 5 แต่ต้องจ่ายอยู่ดี😅